EMEKLİLİK BİR ÖDÜL DEĞİLDİR!

GENÇLİĞİNİ KİRALAYIP, POSANI GERİ SATIN ALMAK

İnsanlık tarihinin en büyük pazarlama başarılarından biri emeklilik fikridir.

Sana derler ki:

"Şimdi çalış..."

"Şimdi sabret..."

"Şimdi vazgeç..."

"Şimdi yaşama..."

"Emekli olunca gezersin."

"Emekli olunca dinlenirsin."

"Emekli olunca hayatını yaşarsın."

Ve sen buna inanırsın.

Farkında olmadan hayatının en değerli dönemini, yani gençliğini, gelecekteki belirsiz bir zamana ipotek edersin.

Oysa hayat banka hesabı değildir.

Bugün yatırdığın zamanı yarın faiziyle geri çekemezsin.

ERTELENMİŞ HAYATLAR MÜZESİ

Yaklaşık otuz yıldır dünyanın farklı coğrafyalarında seyahat ediyorum.

Gittiğim her ülkede aynı manzarayla karşılaşıyorum.

Bir ömür çalışmış insanlar...

Emeklilik hayalini yıllarca büyütmüş insanlar...

Ve sonunda o hayali yaşamaya çalışırken nefes nefese kalan bedenler...

Merdiven çıkarken zorlanan dizler...

Doktor tavsiyesi nedeniyle tadına bakılamayan yemekler...

İlaç saatlerine göre planlanan geziler...

Bir zamanlar özgürlük hayali olan seyahatler, çoğu zaman bedensel bir mücadeleye dönüşüyor.

Çünkü gerçek şu:

Dünya genç bir bedenle başka, yaşlanmış bir bedenle bambaşkadır.

Aynı manzaraya bakarsınız ama aynı heyecanı hissedemezsiniz.

Aynı sokaklarda yürürsünüz ama aynı enerjiyi taşıyamazsınız.

Hayat ertelenmeyi sevmez.

Çünkü zaman beklemez.

SAĞ KALIM İKRAMİYESİ

Emeklilik aslında bir ödül değildir.

Kulağa sert gelebilir ama çoğu zaman emeklilik; kırk yıl boyunca sistemin çarklarını döndürmeyi başarmış insanların aldığı bir "sağ kalım ikramiyesi"dir.

Bir nevi:

"Tebrikler...

Çalışma ömrünü tamamladın.

Artık kenara çekilebilirsin."

belgesidir.

İnsanın en güçlü yılları sistem tarafından tüketilir.

Geriye ise çoğu zaman yorgun bir beden, bitmek bilmeyen sağlık kontrolleri ve "keşke"lerle dolu bir geçmiş kalır.

Son model arabalar...

Lüks oteller...

Birikmiş paralar...

Bunların hiçbiri kaybedilmiş zamanı satın alamaz.

Çünkü para yeniden kazanılır.

Zaman asla.

KUSURSUZ İTAATİN FORMÜLÜ

Hiç düşündünüz mü?

Neden milyonlarca insan nefret ettiği işlerde yıllarca kalabiliyor?

Neden sevmediği yöneticilere katlanıyor?

Neden her pazartesi yeniden aynı döngüye giriyor?

Çünkü sistemin önüne koyduğu bir havuç var:

Emeklilik.

O hayal olmasa insanların büyük bölümü hayatlarının en verimli kırk yılını floresan ışıkları altında, beton kutularda geçirmek istemezdi.

Emeklilik vaadi çoğu zaman bir özgürlük sözü değil, uzun vadeli bir itaat sözleşmesidir.

Bugünü feda et.

Yarına güven.

Belki...

Eğer şanslıysan...

Yaşarsın.

ZAMAN DOLANDIRICILIĞI

Modern çağın en büyük dolandırıcılığı para üzerinden değil, zaman üzerinden yapılıyor.

İnsanlara sürekli aynı cümle satılıyor:

"Şimdi değil."

Daha sonra...

Biraz daha sonra...

Biraz daha hazır olunca...

Biraz daha para birikince...

Biraz daha güvenli olunca...

Ve bir gün insan aynaya bakıyor.

Saçlar beyazlamış.

Yüz çizgilerle dolmuş.

Hayaller ise hâlâ bekleme odasında.

Çünkü hayatı ertelemek aslında onu sessizce tüketmektir.

YÜZLEŞME VAKTİ

Şimdi kendine dürüstçe sor:

En güzel yıllarını, enerjinin zirvede olduğu dönemleri, ileride yaşayacağını umut ettiğin birkaç yıla değişmek gerçekten mantıklı mı?

Yoksa bu kusursuz kurulmuş bir zaman tuzağı mı?

Belki de mesele emekli olmak değildir.

Belki mesele emekliliği beklemeden yaşayabilmektir.

Belki mesele bir gün başlamak değil, bugün başlamaktır.

Çünkü çoğu insanın hayat hikâyesi şu cümlede gizlidir:

"Her şey hazır olunca başlayacaktım."

Ama ya evren senden her şeyin hazır olmasını değil, senin başlamanı bekliyorsa?

Ve ya gerçek özgürlük, emeklilik kartını cebine koyduğun gün değil; yaşamak için izin beklemeyi bıraktığın gün başlıyorsa?

Lambadaki Cin der ki:
İnsan ömrünün en büyük trajedisi ölmek değildir.

Yaşamak için sürekli yarını beklemektir.

Lambadaki Cin Nijat Ayvaz